หากนาฬิากาสามารถเดินทวนเข็ม ย้อนกลับไปเมื่อวันวานก็คงจะดี แต่...ความเป็นจริง เข็มนาฬิกามันก็ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป...
 
ไม่น่าเชื่อว่าครั้งหนึ่งของการเป็นมนุษย์เงินเดือน นั้นมีคำว่า ความสุข เข้ามาอยู่ในชีวิตการทำงาน เมื่อลองนึกกลับไปจากประสบการณ์ใครต่อหลายคนที่ได้เคยลิ้มลองและสัมผัสรสชาติของคำนี้แล้วนั้น กลับกลายเป็นตำตอบในแง่ลบ จนทำให้คนที่ไม่เคยได้สัมผัสขยาดไปตามๆ กัน แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่เสียงร่ำลือ หากไม่ได้เจอกับตัวก็คงให้คำตอบไม่ได้ในทันใด จนได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง ทำให้รู้ว่ามนุษย์เงินเดือนหรือชีวิตคนทำงานมันไม่ได้น่ากลัวและเลวร้ายซักเท่าไหร่ เอ๊ะ หรือนี่คือความโชคดี
 
เมื่อก่อนหากบอกใครๆ เป็นต้องอิจฉาทุกรายถึงบรรยากาศการทำงานที่สนุกสนาน มีความสุขกับเพื่อนร่วมงาน จนบางครั้งลืมความเหน็ดเหนื่อย และค่าตอบแทนที่มันควรได้จากความทุ่มเทไปเลยก็มี ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขเหล่านี้มันไม่สามารถดำรงอยู่กับความต้องการของการใช้ชีวิตคนเราไปตลอด ทุกสิ่งอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง
 
ห้องทำงานที่เคยมีแต่เสียงหัวเราะ ถกเถียงเรื่องงานกันเสียงดัง พูดคุย เฮฮา สนุกสนานในช่วงพัก จนในที่สุดเสียงมันค่อยๆ ลดระดับลง เรื่อยๆ จนถูกความเงียบเหงาเข้ามาแทนที่ จนบางครั้งเหลือแค่เพียงความว่างเปล่าของห้องกว้างๆ ที่มองไปมุมไหนก็แทบจะไม่เหลือใคร อาจเป็นเพราะเวลาของคนเราไม่เหมือนกัน ทุกคนย่อมมีวิถีชีวิตและความต้องการ ความฝันที่ต่างกันออกไป...
 
และในที่สุดก็ทำให้คนคนหนึ่งสามารถรับรู้ได้ถึงชีวิตการทำงานอย่างแท้จริง ที่ต้องเผชิญต่อปัญหาต่างๆ ที่ประเดประดังเข้ามา ให้ได้แก้ไขกันไม่หยุดหย่อน จนเกือบต้องยอมแพ้ไปเลยทีเดียว แต่หากลองใช้สติหรือใจสัมผัส สิ่งนี้กลับเป็นความท้าทาย แม้จะแลกด้วยความยากลำบากก็ตามที ทำให้เกิดความแกร่ง เกิดเป็นภูมิต้านทานในการใช้ชีวิตอีกมุมหนึ่งโดยไม่รู้ตัว...
 
ไม่น่าเชื่อว่าโอกาสจะทำให้คนหนึ่งคนนั้นได้กลับมายืนที่เดิม แต่สิ่งที่ต้องทำใจและยอมรับ นั่นคือความเปลี่ยนแปลง แม้ได้มายืนอยู่ที่เก่าแล้วนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่า สิ่งเก่าๆ ที่เคยมี จะกลับคืนมาด้วย... เพราะเวลาตัวเดียวเท่านั้นที่ต้องเดิน ไม่ต่างกับวิถีของคนเราที่ต้องเดินไปข้างหน้า ไม่สามารถเดินทวนเข็ม
ก็ต่อเมื่อเข็มนาฬิกาจะหยุดเดินเท่านั้นเอง....

edit @ 17 May 2013 09:11:05 by joonjika

Comment

Comment:

Tweet